Τεχνικές για σταθερά χέρια.....

Καλά παραμύθια λες... Δεν με πείθεις... Μάλλον δεν ανασαίνεις καθόλου εσύ ή έχεις κάπου κριμένο κανένα 3ποδο... Δεν εξηγείται αλλιώς.

swiss_blade wrote:

Πώς κρατιέστε σταθεροί για τόσο πολύ? Τι τεχνικές εφαρμόζετε?

Νομίζω ότι υπερβάλλεις....απλά έχεις ένα θέμα με χρόνους κάτω του 1/60, όπως πολύς κόσμος....
Αν θυμάμαι καλά είχες δοκιμάσει αυτό με την ανάσα τότε, και το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο....

Καλά ήταν καλύτερο αλλά εκεί με την ομπρέλα του Νεσκαφέ μου έσπασε τα νεύρα. Το καλύτερο που είχα κάνει ήταν το 1/4. Μετά... Το χάος!!!

Έχει να κάνει και με το πόσο έχεις συνηθίσει το βάρος της μηχανής. Με τη μικρή Panasonic είχα καταφέρει να ανέβω μέχρι το 1/3 με αξιοπρεπή αποτελέσματα.

Camera: Panasonic DMC-FZ8
Exposure: 0.333 sec (1/3)
Aperture: f/3.2
Focal Length: 14.9 mm
ISO Speed: 100
Εδώ δεν είναι ακριβώς handheld, έχω χρησιμοποιήσει το σάπιο ξύλο της περίφραξης για στήριγμα των χεριών μου, δεν μπορούσα να αφήσω τη μηχανή πάνω και τα 0,3 sec κινδύνεψα ( ) να βρεθώ στο νερό χαχα...

Με τη A350 τα πάω κάπως καλύτερα αλλά μάλλον πρέπει να κόψω τους καφέδες αν μιλάτε για 1 sec χρόνους έκθεσης...

Camera: Sony DSLR-A350
Exposure: 0.077 sec (1/13)
Aperture: f/3.5
Focal Length: 16 mm
ISO Speed: 100

Camera: Sony DSLR-A350
Exposure: 0.2 sec (1/5)
Aperture: f/5.6
Focal Length: 60 mm
ISO Speed: 400

Η απλούστερη τεχνική είναι να φέρεις τη μηχανή και τα χέρια σου όσο γίνεται πιο κοντά στο σώμα σου (χρησιμοποιούμε δηλαδή viewfinder και όχι live view) και να βρεις (αν υπάρχει) κάποιο σημείο να στηριχθείς (το να ακουμπήσεις σε ένα τοίχο για παράδειγμα).

Το ζήτημα της αναπνοής είναι σημαντικό. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως πως λειτουργεί σε εσένα, αν κατάλαβα καλά τραβάς καθώς εκπνέεις. Το δικό μου "σύστημα" είναι εισπνοή - εκπνοή και πριν εισπνεύσω ξανά να τραβάω τη φωτογραφία. Ένας φωτεινός φακός βοηθάει πάντα και ένα καλό σύστημα σταθεροποιήσης ακόμα περισσότερο, όπως βέβαια και η δυνατότητα να ανεβάζεις ISO χωρίς θόρυβο...

Η τεχνική αναπνοής του Γιώργου, είναι η ίδια που εφαρμόζουμε στην τοξοβολία και όντως αποδίδει.

Ωραία, θα το δοκιμάσω! ... δεν πάμε για καμιά νυχτερινή φωτογράφιση;

...να γελάσουμε με τα χάλια μας...

και μετά να πάμε για μπύρες για να πνίξουμε τον πόνο μας που ο swiss blade θα έχει βγάλει καλύτερες φωτογραφίες, αν και κάτι μου λέει ότι και ο press θα είναι δυνατός στο συγκεκριμένο τύπος φωτογράφισης...

Εγώ πάντως την ξέρω την μοίρα μου... Θα πιω μπύρες από πριν μπας και αλλάξει το σκηνικό!!!

Λες να βελτιωθεί η κατάσταση? Να γίνεις ο μεθυσμένος φωτογράφος??

Τουλάχιστον θα έχω μια καλή δικαιολογία για τις ...χικ... κουνημένες φωτογραφίες μου...

Εγώ πάντως αυτό που ανακάλυψα πρόσφατα είναι το πετυχημένο SteadyShot INSIDE
Επειδή καπνίζω και σαν φουγάρο... που να βρεθεί αναπνοή.

Επίσης ανακάλυψα πραγματικά, πως όσο πιο βαριά είναι η μηχανή τόσο καλύτερη σταθερότητα υπάρχει. Το βάρος μετριάζει τα κουνήματα της αναπνοής.

Και σε τι ταχύτητα έπεσες?

Μέχρι 1'' δευτερόλεπτο. Θα μπορούσα ίσως να πάω και πιο κάτω ακόμα αλλά δεν δοκίμασα μιας και ο φακός ήταν φωτεινός και δεν χρειάστηκε.

Ταχύτητα κλείστρου: 1''
Διάφραγμα: f/2,8
ISO: 250

Αλλος ένας για το "club των σταθερών" λοιπόν...

Μπα... δε νομίζω. Ίδρωσα για να βγει. Και αν δεν υπήρχε το SteadyShot...

Εγώ όσο και να ιδρώνω... Τι SS τι VR τι IS... σαν oriental χορεύτρια θα βγει!!!

Ένας άλλος τρόπος να παραμείνετε σταθεροί, αλλά για μικρότερα διαστήματα και πάντα σε συνδυασμό με κάποια άλλη τεχνική, είναι η στάση των ποδιών.
Όταν στέκεστε, αποφύγετε να σταθείτε σαν να στέκεστε προσοχή στο σχολείο...τοποθετήστε το ένα πόδι (όποιο σας βολεύει) λίγο ποιο μπροστά (40-50εκ) και λυγίστε το μια ιδέα. Αυτό επιτρέπει καλύτερη κατανομή του βάρους του σώματός σας δημιουργώντας μια μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής σας με το έδαφος. Ακόμα, αν θέλετε και το απαιτεί η φωτογραφία, μπορείτε να σκύψετε λίγο εμπρός...

Αυτό πράγματι το κάνω όποτε μπορώ πάντως... Κάτι κάνει αλλά οχι και πολλά...

Γι αυτό και αυτό το κάνεις μόνο σε συνδυασμό με άλλη τεχνική......

Επίσης, για όσους έχουν φακούς με μεγάλο zoom, βοηθάει το εξής...: φέρνουμε το αριστερό μας χέρι στο ύψος του λαιμού μας και πιάνουμε τον λαιμό μας από τη δεξιά μεριά ή αν δεν βολευόμαστε, πιάνουμε την πάνω μεριά του δεξιού μας μπράτσου. Κατόπιν, ακουμπάμε το φακό στον αριστερό μας αγκώνα σα να είναι μαξιλαράκι και τραβάμε τη φωτογραφία μας....

Η τεχνική αυτή δεν πιάνει σε όλους γιατί είναι αρκετά κουραστική, και σε κάποιους ίσως έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό.....

Αντε να το δοκιμάσω και αυτό να δω τι θα καταφέρω...

Είδα δύο φωτογραφίες και θυμήθηκα αυτό το tread. Αυτές:

Αν και εχω σταθερο χερι, σε χαμηλο φωτισμο δυστηχως δεν καταφερνω τιποτα. Μιλαμε για πολλα χαλια

:D inspired by Yoga!!!

Όσο για την σταθερότητα πέρα από τις αναπνοές εμένα με βοηθάει πολύ το self timer, το οποίο ρυθμίζω στα 2 δευτερόλεπτα για αποφύγω επιπλέον κούνημα απο το κλικ

Πολύ σωστό και αυτό όπως και το κλείδωμα του καθρέπτη!

Το selftimer το καταλαβα και μου φαινεται πολυ εξυπνο ...το κλειδωμα του καθρεφτη όμως τι ειναι?

Οι DSLR μηχανές διαθέτουν έναν καθρέπτη μπροστά από τον αισθητήρα. Ο καθρέπτης αυτός στέλνει την εικόνα στο εικονοσκόπιο (Viewfinder). Όμως για να μπορέσει να περάσει το φως ή εικόνα στον αισθητήρα, θα πρέπει ο καθρέπτης αυτός να ανασηκωθεί. Αφού περάσει το φως και ο αισθητήρας καταγράψει την πληροφορία ο καθρέπτης αυτός επανέρχεται στη αρχική του θέση.

Η κίνηση αυτή του καθρέπτη, είναι δυνατόν να προκαλέσει κραδασμούς στη μηχανή με αποτέλεσμα θολή λήψη. Έτσι, κάποια μοντέλα φωτ. μηχανών διαθέτουν τη λειτουργία «Mirror Up». Δηλαδή ο καθρέπτης κλειδώνει στο πάνω μέρος πριν αρχίσει η λήψη και μέχρι να ολοκληρωθεί και μετά επιστρέφει στη θέση του.

Το σήκωμα του καθρέπτη το διαθέτουν μόνο οι DSLR μηχανές φυσικά και ορισμένα μοντέλα απ' αυτές.

Σ ευχαριστω πολυ για την κατατοπιστικότατη απαντηση!

Ολόφρεσκος στο forum και στο εξαιρετικό site. Την καλημέρα μου και τις ευχές μου για μια όμορφη νέα χρονιά.
Αγαπητοί φίλοι, όλες οι παραπάνω τεχνικές είναι καλές, αλλά το βασικό μυστικό είναι στο να συνηθίσεις να "ξεχνάς" την μηχανή όταν τραβάς με χαμηλές ταχύτητες. Ένα πράγμα σαν το σερβίρισμα του καφέ... όσο κοιτάς τον δίσκο με τον φόβο μη σου χυθεί, θα τον χύσεις. Μόλις τον "ξεχάσεις" ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Το πρόβλημα με το "τρέμουλο" δεν υπάρχει μόνο στις χαμηλές ταχύτητες. Εντοπίζεται και στις υψηλές ταχύτητες όταν έχουμε να κάνουμε με έναν βαρύ φακό ή με φωτογραφίες κίνησης με panning, ακόμα κι αν υπάρχει σύστημα IS. Θεωρώ ότι το πρόβλημα λύνεται σε μεγάλο βαθμό, με την εξάσκηση.

Ωραίο το παράδειγμα του καφέ.

Και βέβαια μπορούν να βγουν κουνημένες φωτογραφίες και σε μεγάλες ταχύτητες και ιδιαίτερα σε τηλεφακούς. Πράγματι η εξάσκηση, η συνήθεια, το καλό στήσιμο του σώματος και οι τεχνικές θα φέρουν καλά αποτελέσματα.

καθόλου τυχαίο το παράδειγμα του καφέ φίλε μου... καθότι και διαδικτυακός "καφετζής" (αν δεν παινέψουμε και το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει)... http://kafenedaki.wordpress.com

χαχαχα... ωραίος καφετζής και ωραίο καφενεδάκι. Πήγα μια βόλτα.

Long time, no see, Πάνο! Δεν ήξερα ότι είσαι Ο Καφετζής που ανέβαζε συχνά-πυκνά posts στο Blogz.gr. Ο Charalambos κι εγώ (διαχειριστές του Blogz.gr τότε, ο Charalambos συνεχίζει) σε διαβάζαμε φανατικά. Αν θυμάμαι καλά, μάλιστα, είχες ανεβάσει και το χιλιοστό post στο Blogz. Αισθάνομαι ότι ξανασυνάντησα ένα παλιό φίλο μετά από πολύ-πολύ καιρό!

Τελικά ο κόσμος είναι μικρός! Ναι, εγώ είμαι. Καλώς ξαναβρεθήκαμε Σοβαρές επαγγελματικές υποχρεώσεις με ανάγκασαν να διακόψω για πολλούς μήνες την ενασχόληση μου με τον Καφενέ, αλλά σιγά-σιγά επανέρχομαι. Οπότε θα τα λέμε "εις διπλούν"