Ενα παραμύθι από τον Παρνασσό

Ενα παραμύθι θα σας πω... Για όμορφες νεράϊδες που τριγυρνούν στα δάση, λούζουν τα μακριά μαλλιά τους στις πηγές και κάνουν μπάνιο στα δροσερά νερά των ποταμών. Για όμορφες νεράϊδες που αγαπούν το πράσινο και το κόκκινο και το μπλε του αγρού και του ουρανού...

Μπορείς να τις πετύχεις πρωι πρωι, πίσω από κάποιο φύλωμα ή μπορείς και να τις ακούσεις να τραγουδούν. Τους αρέσει το τραγούδι και δεν χάνουν ευκαιρία. Εγώ, τρομαγμένη, κοίταζα γύρω γύρω προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι αυτές οι φωνές που άκουγα. Δεν κατάλαβα παρά πολύ αργότερα. Αυτές ήταν, που τραγουδούσαν. Κι επειδή ο άνεμος είναι φίλος τους, έπαιρνε τις φωνές τους και τις ταξίδευε μακρυά.

Κι αυτές όμως, μην νομίζετε ότι κάθονται σε μια μεριά.. από το πρωι που ξυπνούν, παίρνουν τους δρόμους...ε.. τα δέντρα θελω να πω και λένε τα νέα τους. Να, ας πούμε: η νεράιδα που κατοικεί στην βαθιά σπηλιά του Εφτάστομου, έχει προβλήματα αυτόν τον καιρό. Το σπίτι της έχει αλλάξει τελείως μιας και οι παγοσταλακτίτες που όλο το χρόνο τους φρόντιζε και τους θαύμαζε, φέτος λιώσαν. Δεν ξέρει η κακομοίρα ότι ο πλανήτης ολόκληρος έχει πρόβλημα με αυτό! Γιατί εκείνη ζει στο παραμύθι...
Η άλλη που ζει στην σπηλιά του Πολύδροσου, από την άλλη παραμένει ευτυχισμένη μια και το σπίτι της παραμένει ένα παλάτι....

Θέλω κι άλλα να σας πω γι' αυτό το παραμύθι, όμως νομίζω ότι βαρεθήκατε γιατί είστε όλοι μεγάλα παιδιά και τα παραμύθια είναι για μικρούς και για ονειροπολους....
Μπορεί αυτό το παραμύθι να είναι και παλιό τραγούδι... δεν θυμάμαι.. σίγουρα όμως μιλάει για τις νεράϊδες του Παρνασσού! Όποιος πάει προς τα εκεί και αποφασίσει να "χαθεί" λίγο εκτός δρόμου, μέσα στο δάσος μπορεί και να τις ακούσει... Το εύχομαι!