Ενα χωριό αναδύεται μέσα από το παρελθόν
8
Καθώς η ομίχλη με τυλίγει, σαν ο κόσμος να χάνεται και την θέση του να παίρνει μια σκηνή από το παρελθόν. Μια εικόνα αναμνήσεων, πεθαμένων πια προ πολλού. Συνεχίζω να προχωράω, να ψάχνω, να αναζητώ... κάθε βήμα μου ένα χαμόγελο προς τα πίσω, κάθε ματιά μου ένα άγγισμα στις ψυχές κάποιων άλλων ανθρώπων που πια δεν υπάρχουν. Ούτε ο χάρτης πια υπάρχει. Αδύνατος και αδύναμος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα αυτό του παρελθόντος προτίμησε να καθίσει και να περιμένει στο αυτοκίνητο.
Κι ενώ η φύση συνεχίζει να μεγαλώνει, συνεχίζει το δρόμο της προς τα μπρος, οι ψυχές είναι εγκλωβισμένες μέσα στα εγκατελλειμένα σπίτια. Ο κισσός το αγκαλιάζει σαν να θέλει να τα προστατεύσει. Κι εγώ συνεχίζω να προχωρώ πάνω στις χαλασμένες πλάκες που κάποτε έτρεχαν παιδιά, μπαίνω στο νεκροταφείο που κάποιος ακόμα φροντίζει τα λιγοστά καντήλια, ξεκλέβω λίγες στιγμές μέσα στα έρημα σπιτάκια, ατενίζοντας για λίγο το παρελθόν.
8 Responses to “Ενα χωριό αναδύεται μέσα από το παρελθόν”
Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στις
says:
January 19, 2010 at 9:09 pm
Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στις εικόνες από το παρελθόν, αυτές που δείχνουν αυτό που κάποτε ήταν.
Πολύ όμορφη η συλλογή σου, Κατερίνα, με συγκίνησε.
Ποιο είναι αυτό το χωριό;
Καταπληκτική!!! Υπέροχες
says:
January 20, 2010 at 2:20 am
Καταπληκτική!!! Υπέροχες φωτογραφίες γεμάτες συγκίνηση!!! Εύγε!!!
Χωριό Ρουπακιά. Στον χάρτη
says:
January 20, 2010 at 2:52 pm
Χωριό Ρουπακιά. Στον χάρτη δεν υπάρχει, ντόπιοι μας το είπαν. Λευκάδα!
Σε ένα σπίτι που μπήκαμε βρήκαμε ένα χάρτη που είχε ζωγραφίσει ένα παιδάκι γύρω στο '65 ή '67. Γέρος θα
'ναι τώρα πια. Σε καθαρεύουσα τα παλιά και γεμάτα αράχνες βιβλία που είδαμε πεταμένα.
Τώρα η συλλογή σου έγινε
says:
January 20, 2010 at 5:48 pm
Τώρα η συλλογή σου έγινε ακόμη πιο συγκινητική.
Μελαγχολικά όμορφες εικόνες.
says:
January 21, 2010 at 10:27 pm
Μελαγχολικά όμορφες εικόνες. Μου αρέσουν.
Δεν είναι απίθανο να βλέπεις
says:
January 24, 2010 at 12:57 pm
Δεν είναι απίθανο να βλέπεις τη φύση να διεκδικεί και πάλι το χώρο που ήταν κάποτε δικός της; Τον κισσό να καλύπτει το τοίχο και με υπομονή και επιμονή να κερδίζει την πέτρα πάνω στην πέτρα που έβαλε το ανθρώπινο χέρι.
Τελικά δεν ξέρω αν μου προκαλεί αίσθημα λύπης η εικόνα αυτή της εγκατάλειψης, ή ελπίδας, ότι η φύση τελικά βρίσκει έναν τρόπο να επανέλθει.
Για τις φωτογραφίες δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από αυτά που είπαν οι φίλοι πιο πάνω πέρα και από το δικό μου το μπράβο! Μου άρεσαν περισσότεροι οι 1, 13 και 15. 
