Κυνηγώντας

Είναι Σάββατο και ψιλοβαριέμαι...
Κάνει και ζέστη, η παρέα άλλος εδώ κι άλλο εκεί... Και ξαφνικά αποφασίζω να.... μεταμορφωθώ!!!!! Να γίνω αυτό που στα όνειρά μου λατρεύω να παίζω. Ενας "κυνηγός της ομορφιάς της ζωής".

Σαν άλλος αναζητής του National geographic πήρα την φωτογραφική μου και κυνήγησα. Κυνήγησα όμως με πάρα πολύ υπομονή. Καμία νευρική ή γρήγορη κίνηση δεν έπρεπε να κάνω. Την συγκεκριμένη "φύση" για να την πλησιάσω έπρεπε να γίνω ένα με αυτήν. Γιατί μπορεί τα λουλουδάκια να ήταν ήρεμα και γαλήνια και ήδη στημένα στον φακό... όμως άκουσα μερικές δεκάδες σαύρες χωρίς καν να προλάβω να τις δώ και οι λιβελούλες με το που με αντιλαμβάνονταν... εξαφανιζόντουσαν. Ετσι κάθισα κοντά, ακίνητη αλλά έτοιμη. Η πρώτη σαύρα εμφανίστηκε... σήκωσα τον φακό...τσουπ! μια πέτρα την "κατάπιε". Δεν πειράζει. Αλλη εμφανίστηκε. Ίσα ίσα την ουρά πρόλαβα να δώ. ... Κι άλλη! Αυτή κάθισε. Από πιο μακρυά ετοιμάστηκα και σιγα σιγά σιγά πλησίασα.... Με κοιτούσε με λίγη περιέργεια αλλά όχι με φόβο.

Πιο κάτω, μια αράχνη μόλις είχε πιάσει θύμα. Κάθισα κάμποση ώρα να την παρακολουθήσω. Δεν είχα ξαναδεί πως ακριβώς σκεπάζει τα θύματά της. Τα βάζει ανάμεσα στα πόδια της και τα ρολάρει. και με την κλωστή που βγάζει από την κοιλιά της τα τυλίγει. Εκπληκτικό!!!! Τράβηξα μερικές δεκάδες φωτόγραφίες από αυτό.

Οι πιο δύσκολες από όλες ήταν οι λιβελούλες. Δεν με ανέχονταν με τίποτα!!! Αλλες δεκάδες φωτό εκεί. Κάθισα εκεί που είχα τσεκάρει ότι μαζεύονταν και περίμενα. Με επιφύλαξη ερχόντουσαν, για λίγο όμως. "Πιάστηκε" το μάτι μου στον φακό. Το άνοιγμα των φτερών στιγμιαίο.... η δε γωνία για να πιάσω τα χρώματα με ταλαιπώρησε πολύ.

Τώρα που το "όνειρο" τελείωσε και ίσως το αποτέλεσμα να μην είναι τόοοσο εντυπωσιακό - όσο ήλπιζα τουλάχιστον - ... ένα έχω κρατήσει στην καρδιά και το μυαλό μου. Όλα τα ζωντανά πλάσματα έχουν να μας πουν κάτι, όλα έχουν την ομορφιά και τον ρόλο τους και ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε κάτι επειδή είναι πιο μικρό από εμάς.

Αυτά και καλό μήνα να έχουμε!