Η πρώτη επαφή με τη Sony Cyber-shot DSC-HX1

Η Cyber-shot DSC-HX1 είναι η νέα super-zoom φωτογραφική μηχανή της Sony, που μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον από τότε που πρωτοδιάβασα γι’ αυτήν (πρέπει να ήταν κάπου στις αρχές Μαρτίου). Χάρη σε ένα φίλο που είναι γνωστός early adopter , είχα την ευκαιρία να παίξω λίγο με τη μηχανή. Επειδή πιστεύω στις πρώτες εντυπώσεις, θα μοιραστώ μαζί σας τις δικές μου και υπόσχομαι (εφόσον πείσω και τον καλό μου φίλο), να την ψάξω περισσότερο.

Ας αρχίσουμε από τα απλά, δηλαδή τα τεχνικά χαρακτηριστικά.

Η Sony Cyber-shot DSC-HX1 έχει αισθητήρα CMOS (και όχι CCD, όπως οι περισσότερες "μικρές" μηχανές που γνωρίζουμε) ανάλυσης 9,1MP (χαιρετίζω την εντιμότητα της κατασκευάστριας, που δεν προσπαθεί να μας εντυπωσιάσει με "τρελές" αναλύσεις, τις οποίες τελικά κανείς μας δεν εκμεταλλεύεται), έναν πολύ καλό (όπως διαπίστωσα) φακό Sony G (και όχι Carl Zeiss, όπως μας έχει συνηθίσει η Sony. Ομολογώ ότι απογοητεύτηκα όταν το διάβασα, αλλά ο Sony G δεν είναι καθόλου μα καθόλου κακός! Παρά το μέγεθός του, οι παραμορφώσεις που εισάγει, είναι πραγματικά αμελητέες) με 20πλό οπτικό zoom (που απέδωσε καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα), δυνατότητα εγγραφής 1080p HD video και ένα εντελώς καινούργιο χαρακτηριστικό που η εταιρεία ονομάζει Sweep Panoramic mode, το οποίο δεν μπόρεσα να δοκιμάσω (επιφυλάσσομαι...). Δε θα πρέπει να ξεχάσουμε ένα ακόμη εντυπωσιακό χαρακτηριστικό (που επίσης δε δοκίμασα), τη δυνατότητα συνεχούς λήψης 10 φωτογραφιών το δευτερόλεπτο σε πλήρη ανάλυση, για να μπορέσετε να «παγώσετε» σκηνές έντονης δράσης.

Πρώτη διαπίστωση: Η DSC-HX1 κάθεται πολύ καλά στο χέρι, τα πλήκτρα της είναι τοποθετημένα βολικά, η ανακλινόμενη οθόνη LCD, διαγωνιού 3 ιντσών, είναι πραγματικός θησαυρός, που χρησίμευσε σε διάφορες δοκιμές, το μενού διαχείρισης δεν έχει μεγάλες διαφορές από τα γνωστά μενού της Sony και έτσι δε χρειάστηκε να το ψάξω πολύ.

Ιδιαίτερα βολικό βρήκα το περιστρεφόμενο και ταυτόχρονα πιεζόμενο πλήκτρο, μέσω του οποίου ελέγχονται όλες οι ρυθμίσεις της μηχανής (ISO, ταχύτητα κλείστρου, διάφραγμα) και το ξεχωριστό πλήκτρο για τον ορισμό της μεθόδου εστίασης.

Λόγω... προϋπηρεσίας σε αναλογικές φωτογραφικές μηχανές, δοκίμασα και το οπτικό σκόπευτρο που επίσης με ικανοποίησε, μια και στο μικρό του παραθυράκι μπορώ να δω όλες τις ρυθμίσεις που συνήθως πειράζω (το μόνο κακό είναι ότι μετά τη χρήση του η οθόνη LCD έχει τα χάλια της, επειδή ακουμπά στο πρόσωπο του φωτογράφου).

Ο τρόπος που δοκιμάζω μια μηχανή που με ενδιαφέρει, είναι λίγο... κακός. Απενεργοποιώ όλους τους αυτοματισμούς, όλες τις ευκολίες που προσφέρονται στο χρήστη, όλες τις πιθανές βοήθειες και διορθώσεις, και κάνω πράγματα που κανένας σοβαρός φωτογράφος δε θα έκανε, όπως, για παράδειγμα, φωτογράφιση σε πλήρες zoom με τη μηχανή στο χέρι (και όχι σε τρίποδο), ένα μουντό απόγευμα με σχετικά λίγο φως Δε θα ισχυριστώ ότι τράβηξα την καλύτερη φωτογραφία της ζωής μου, αλλά βγάζω το καπέλο στη HX1, η οποία, απ’ όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη super zoom μηχανή που περνάει με αξιοπρέπεια αυτό το τεστ.

Ιδιαίτερα με ευχαρίστησαν τα χρώματα της Cyber-shot DSC-HX1, που είναι φυσικά και πολύ πιστά στην πραγματικότητα. Αυτό ισχύει τόσο για τις λήψεις με "χειροκίνητες" ρυθμίσεις όσο και για το AUTO mode. Ούτε στην τελευταία περίπτωση υποπίπτει η μηχανή στο (κατά τη γνώμη μου) σφάλμα να ανεβάσει το saturation (κορεσμό) των χρωμάτων σε μη ρεαλιστικά επίπεδα, πράγμα που σίγουρα έχετε συναντήσει πολλές φορές.

Γενικά, οι αλγόριθμοι πίσω από τα διάφορα scene modes και τις αυτόματες ρυθμίσεις δείχνουν να έχουν φτιαχτεί με στόχο την όσο το δυνατόν πιο πιστή απόδοση της πραγματικότητας και όχι τον εύκολο εντυπωσιασμό.

Δηλαδή, όλα τέλεια; Ε, όχι, ας μην υπερβάλλουμε. Ποιος ερασιτέχνης φωτογράφος θα παραδεχθεί ότι βρήκε την τέλεια μηχανή; Και μετά, ποια δικαιολογία θα έχει να συνεχίσει την αναζήτηση και το παιχνίδι;

Τα παράπονά μου προς το παρόν, μια και, όπως είπα, δεν έχω εξαντλήσει τη μηχανή, είναι το πολύ υψηλό κατά τη γνώμη μου ελάχιστο ISO (125), που φοβάμαι ότι θα δημιουργήσει προβλήματα στο έντονο φως του ελληνικού καλοκαιριού, η μη δυνατότητα πλήρους απενεργοποίησης του noise reduction (θα προτιμούσα να αντιμετωπίσω τον αναπόφευκτο σε κάποιες περιπτώσεις θόρυβο εκ των υστέρων, σε ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας, προκειμένου να έχω περισσότερες λεπτομέρειες στην αρχική μου εικόνα, οι οποίες πέφτουν συχνά θύμα της λειτουργίας μείωσης θορύβου) και η έλλειψη τηλεχειριστηρίου, που συνόδευε την πρόγονο της HX1, H50.

Πού καταλήγω; Ότι αυτή η κυρία αξίζει της προσοχής μας και ότι θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες. Το πότε, εξαρτάται από το γνωστό φίλο

Δείγματα από Flickr